شنبه

ساعت12:30ظهراست ومن درانتظاردیدنت روی صندلی متروبه تمنانشسته ام،چشمانم سمت راست مترورادرانتظاردیدنت مترمی کنندوگوشهایم تیزبرای شنیدن خنده هایت،بینی ام مستأصل استشمام عطرسخنت...

-کاش می دانستی تنهاچندصباحی تاسفرم بیش نمانده،خداراچه دیدی شایددلت کمی نرم می گشت وپای حرفهایم می نشستی،

شایدمی توانستم توجیهت کنم...

-یعنی هیچ سئوال بی پاسخی بردرگاه دلت کومه نزده؟

-هیچ خاطره ای،حتی تلخ ازمن درخاطرت بیتوته نکرده؟

-باورم نمی شود!چگونه همه یادم را ازیادت پاک زدایی کردند؟!

-کاسۀ صبرم شکست وبی پرده برای یافتنت به سمت منزل خاطرات قدم گذاردم...

-تورفتی وقلم من به سرازیری واژه هاخوگرفت ودلم هویت آسمان شطرنجی راچشم بسته خواند...

-ودست تقدیرچه گستاخانه هرروزسپیده دم یک لیوان آب لیموی شیرین برمن نوشاند!

-ای من من!بگوابرببارد،بگوابربباردوچهرۀ گس زندگی راازصحنۀ هستی بزداید.

-خداراچه دیدی؟شایدآن روزکه همه گریستند،مابخندیم،باشدکه بانگین این خیال مینوبه غایت انبساط روح برسیم...

-آه زندگی...!

-زندگی پاسخ پرسشی ست درپشت درهای بسته.

-زندگی کاغذسپیدبه انتظارنشسته،زیردستان نویسنده است.

-زندگی رقص دانه برفی سپیددریخ آلودزمستان درداست.

-بیاازاین دالان سراب وسردرگمی برهیم وبه افسانۀ بیهوده تپیدن پایان سکون دهیم.

-اینجاغزل هم وزنش راازیادبرده.من ازاین همه مرثیه نالانم...

-بگذارتابازگردم وهمه راازنوشروع کنم.

-مدت هاست رنگ گل شب بوی آن مهربان چهره باخاطرم وداع گفته...

-من دراین وادی هیچ رانمی شناسم،اینجاهرآشنابوی اندوه خاطراتی غریب رازنده می کند،

-بوی اعدادی که به دروغ ازپی هم رفتندوازخودتنهاخاکسترخاطره ای برجای نهادند.

-یادت می آید،چشمانم همیشه گرسنه بودوتوبرایم بی نای نان می آوردی؟

-افسوس!هرگزارزش لرزش دستانت راندیدم،به گمانم خبرازفزونی شمارش سالگان تقویم شخصی ات می داد.

-خنده ام می گیرد....!

-سال هاریاضی خواندم وتنهاواحدجذرگیری ازشمارگان تاریخ سوی چشمان تورابالاپاس کردم.

-یادت می آید؟بارهاوبارهادرکنارنام عظیم عشق صفت مفلوک خسته دل رانگاشتم!

-بارهاوبارهاپوزخندی سفالین برساده دلانی که تمام هستی شان رادرپس نیم نگاهی کم رنگ گم کرده بودند

سرازیرکردم.

-ازنام نفرین شدۀ عشق نگاشتم ونگاشتم ونگاشتم.ولحظه لحظه اش رامعناساختم.

-ع=عسرت          ش=شبزاری          ق=قساوت

-هزاران تشربردل وجان اشعارم زدند،هزاران انتقادبی پاسخ که گفتندومن بی تردیدبرباورخودپایدار...

عشق آدمی رابه منجلاب می کشد.

 

-اگربازگردم برایت تنگی بوسه می آورم.تنگی که هرگاه درآن نگریستی شنای بوسه هایم تورابه موج آرامش

 

دعوت کند...

 

-یادت می آید؟عطشی ازاعماق وجودم می گداخت وازسروصورت،موردتهاجم باران حقارت قرارگرفته

 

بودم.گویی تمام سلول های بدنم یک نفس می گریستندوخبرازخوفناک ترین بیماری روح می دادند.

 

-باورم نمی شودکه برای یافتنش تنهابایددرخواب سفرکنم...

 

-باورم نمی شودکه تنهاحسرت مرابه آنچه گم کرده ام پیوندمی دهد...

 

-این جاچشم حرارت،نفس خورشیدراپس می زند،توکه می دانی من ازخورشیدبیزارم...

 

-چشمان خورشیدذوب گراست،عطش می افروزد،ناامیدی می زاید...

 

-تصویروهمی ازشورآبه ی نیلگون آن روزهامرابه حرارت خورشیدددعوت می کند...

 

-دیگرازمن منی باقی نیست،هرکه ازمن پرسیدبگورفته ام قطب شمال،اکنون روزهای شبش آغاز

 

گشته....

 

-حق باتوست من مغلوب شده ام.مغلوب بناهایی که زنجیرکردم وبه سرازیری خشت هاخوگرفته اند.

 

مغلوب ترسیم هزاران واژه که درپس نقابی خفته بودندوهرکه راانتقادی واردشد،اشتباهش رادرابهام

 

گماردم وخودراساده دلی بی منظور...

 

-اگربازگردم ترک نوشتن می کنم ومس سیاه قلمم رابه سپیدی جامه ی بهارمی فروشم...

 

-«دشتی می یابم ودلش راهمه نورمی کارم»

 

-آه...اینجاهیچ چیزدرظرف ذهن نمی گنجد!همه تک بعدی اند!

 

-یکی راهمه روح است ودیگری راتنها جسم...

 

-کالبدبلورین احساس به ادویه ی ریامعطرگشته وبیمه ی بی نهایت زیستن به تک برگی سبزمحول...

 

-برهان خلفی ساخته اندوعکس قانون رفتن راعلمی نوین نام نهاده اند...

 

-«این همه ضدونقیض ارزش یک سیب رانداشت»

 

-روحم راروشنی ست،وجودم رادریا...

 

-حضورم را؟

 

-کویر،خشکی،مرداب

 

-به خاطرچه؟

 

-گندم؟سیب؟

 

-...نه دنیای من فراترازاین حرف هابود.

 

-پس ازگذرهزاران رنج وسختی دراوج رشدوبلوغ ذره ذره ام رابه سرقت بردندوزمانی امدادگران

 

به فریادم رسیدندکه لکه ای نیمه جان بودم...

 

-آری زنده ام،امازندگی نمی کنم...

 

-ردپای نگاهش هنوزبرروی قاب ترک خورده ی دلم هنوزتازه است...

 

-گرمای آتشین وجودش،وجودم رامی طلبد...

 

-رفت وبارفتنش آلبوم دردهاوتنهایی های مراورق زد...

 

-مجال اعتراض نبود.قلم تقدیرسرنگاشتن قصۀ من وتوکم آوردوباقی مانده های جوهرش بی مکث

 

عکس خورشیدوماه راکنارهم به تصویرکشید...

 

-شب ازمن مملواست،دیگرگرمای نگاه هیچ کس بخاردیدگانم راپاک نخواهدکرد...

 

-دیگرهیچ سایه ای ازحواشی خیابان خالی خیالی خاطرم نخواهدگذشت...

 

-همه چیزتمام شد.دیگرمنی درمن باقی نمانده بودولی ارزشش راداشت...

 

-روزبه روزبیشترمی سوختم.روح نداشته ام به مرزنودونه سالگی رسیده بود.

 

ضربان قلبم رسوب کرده وهرازگاهی که یادش می آمدتشری ازنفرت برزندان تک سلولی سینه ام

 

می زد.سایه ی لبخند،همان منحنی سهمی وارخشکیده ی دیروزبرلبم ملودی پشیمانی می نواخت.

 

-آری اما....

 

-دوستت دارم...حتی اگردوستم نداشته باشی....!

 ***************************************************

اشتباه نکنید.آنچه که دربالاخوندیدفقط یک اقتباس ساده ازمجموعه داستان کوتاه"درسایه سان وهم"

نوشته ی "نگین آرش نیا"نویسنده ی جوان اماتوانایی است که نگاهش به دنیای پیرامونش اصلا

مثل جوانان همسال خودش نیست.

من اصلا اهل خواندن داستانهای ایرانی نیستم جزبابعضی ازنویسندگان مثل نادرابراهیمی وپرویزدوایی

ارتباط برقرارنمی کنم.اما...اما این مجموعه داستان کوتاه راکه۱۱۲صفحه است باتمام وجودم ۲باربلعیدم.

شایدتوصیه ی خودخواهانه ای باشدولی خواندنش رابه تمام علاقمندان به ادبیات توصیه می کنم.

وقتی بخونیدقطعانظرم راتأییدخواهیدکرد...برای اینکه راحت تربه این کتاب دسترسی پیداکنیدبه سایت

آهنگ قلم مراجعه کنید.

برای این نویسنده ی جوان وتمام آنهاکه نگاهشان به دنیای پیرامونشان سطحی نیست وتوانایی آن

رادارندکه حب وبغض هایشان رابه زیباترین شکل ممکن به رشته ی تحریردرآورندآرزوی موفقیت

می کنم....

نوشته شده در یکشنبه سی ام مرداد 1390ساعت 12:48 توسط مہناز|

» شطرنج
» وداع
» يادگار عشق
» سوز عشق
» سرسپردگی
» التهاب غدیر
» در قاموس تسليم
» اخبارناگوار
» رسالت
» یک اقتباس عاشقانه